دوستم بدار

عشق من :

 

روز به روز بیشتر عاشقت میشوم ...

 

دیگر احساسم در کلام نمی گنجد...

               

         دوستم بدار...

 

بخند

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

آدمک خل نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

بازی کاغذی ماست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

تو کجایی سهراب؟

  تو کجایی سهراب؟؟

   آب را گل کردند...

   چشمه ها را بستند...

   و چه ها که با دل کردند...

   صبر کن ای سهراب...قایقت جا دارد؟

   من هم از همهمه ی داغ زمین بیزارم.

 

با تو از خاطره ها سرشارم

                                   جشن نوروز تو را کم دارم

 

سال تحویل دلم میگیرد

                                   با تو تا آخر خط بیدارم...

عشق؟؟؟

            عشق یعنی یه پلاک  که زده بیرون از دل خاک

         عشق یعنی یه شهید با لبای تشنه سینه چاک...

 

 

خسته ام...

       خسته ام فردا نگاهت را برایم پست کن

       یک بغل حال و هوایت را برایم پست کن

       گوشم از آواز غمگین سکوت شب پر است

       لطف کن لحن صدایت را برایم پست کن...

کس چه میداند؟

       میخندم !

 

                      دیگر تب هم ندارم !

 

                                          داغ هم نیستم !

 

                                                     دیگر به یاد تو هم نیستم !

 

             سرد شده ام...              میترسم شاید دق کرده باشم...

 

                                                                 کس چه میداند؟

         عیب کار از جعبه ی تقسیم نیست                

 

                                                  سیم سیار دل ما سیم نیست

         این خدا این هم هزاران طول موج

                                                  دیش احساسات ما تنظیم نیست

یک نفر

    یک نفر آمد قرارم را گرفت             برگ و بار و شاخسارم را گرفت

 

    چهار فصل من بهار بود حیف        باد پاییزی بهارم را گفت...

 

    اعتباری داشتم در پیش عشق         با نگاهی اعتبارم را گرفت

 

    عشق یا چیزی شبیه عشق بود       آمد و دار و ندارم را گرفت...

باید فراموش بشی...

باید فراموشت کنم چندیست تمرین می کنم

 

من می توانم ، میشود ، آرام تلقین می کنم

 

کم کم ز یادم میروی این روزگار و رسم اوست

 

این جمله را با تلخی اش صد بار تضمین می کنم

بس شنیدم داستان بی کسی ، بس شنیدم قصه ی دلواپسی

 قصه ی عشق از زبان هر کسی ، گفته اند از نی حکایت ها

 حال بشنو از من این افسانه را ، داستان این دل دیوانه را:

  

ادامه نوشته

خدا

نردبان دلم شکسته است

                          میشود برای من کمی دعا کنی ؟

                                                           یا اگر خدا اجازه میدهد

                                                                                  کمی به جای من خدا خدا کنی؟

                                  
                                   راستش دلم مثل یک نماز بین راه خسته و شکسته است


                    میشود برای بی قراری دلم                 سفارشی به آن رفیق با وفا خدا کنی؟

دود میخیزد

      دود می خیزد ز خلوتگاه من       
کس خبر کی یابد از ویرانه ام؟
 
      با درون سوخته دارم سخن        
 کی به پایان می رسد افسانه ام؟

       دست از دامان شب برداشتم         
تا بیاویزم به گیسوی سحر

         خویش را از ساحل افکندم در آب     
 لیک از ژرفای دریا بی خبر
 
         بر تن دیوارها طرح شکست          
          کس دگر رنگی در این سامان ندید

          چشم می دوزد خیال روز و شب      
 از درون دل به تصویر امید

        تا بدین منزل نهادم پای را             
 از درای کاروان بگسسته ام

         گر چه می سوزم از این آتش به جان 
  لیک بر این سوختن دل بسته ام

       تیرگی پا میکشد از بام ها             
  صبح می خندد به راه شهر من

         دود می خیزد هنوز از خلوتم          
  با درون سوخته دارم سخن.
                                                   (سپهری)

غمی غمناک

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده

میکنم تنها از جاده عبور
دور ماندند ز من آدم ها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر، سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم از دل
وای این شب چقدر تاریک است

خنده ای کو که به دل انگیزم؟
قطره ای کو که به دریا ریزم؟
صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمناک است

                                              (سهراب سپهری)

برایت مینویسم...

از حجم تنهایی ام برایت مینویسم و از شقایق هایی که پس از تو پژمرده اند.

 

برایت مینویسم که تاریکی ، آبی ترین روزهای عمرم را در پنجه خویش گرفت.

 

دوچرخه زمان از حرکت ایستاده و هیچ مانعی نمیتواند موج اشکهایم را آرام کند.

 

بعد از تو هیچ پنجره ای رو به قلبم باز نخواهد شد..

                                                      

حالا من مانده ام تا کودک تنهایی و اندوه را در آغوش گیرم

 

 و با یاد چشمانت ، تاریکی را از چشمانم می زدایم

افسوس

چقدر دوست داشتم حرفهایم را بفهمی

چقدر دوست داشتم نگاه هایم را درک کنی

چقدر دوست داشتم یک بار از من بپرسی

چرا نگاهت اینقدر غمگین است

چرا لبخندهایت اینقدر بیرنگ است

اما افسوس ...

آری ... با تو هستم

تویی که بی تفاوت از کنارم گذشتی

وحتی یک بار هم نپرسیدی

چرا چشمان تو همیشه بارانی است...

 

مرگ

میسوزم از این دورویی و نیرنگ

                                 

                                              یکرنگی کودکانه میخواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

                               

  یک بوسه ی جاودانه میخواهم

خدا

خدا

خدایا انقدر ابرها را می شمارم

تا به مرز های مقدس گریه برسم

آنقدر تو را صدا می کنم                                

تا دروازه های ملکوت به رویم باز شوند

خدایا میان نام های تو می خوابم

و در سکوت مهربان تو بیدار می شوم

تو هستی...

تو همیشه هستی

اشک در چشمانم موج می زند

                                    

                              باور نمی کنم

                                                

                                     حالا دیگر مهم نیست

                                                                        

                                              هر چقدر هم مشکلم بزرگ باشد و حل نشدنی

                                                           
                                                             مهم نیست چون تو هستی
 
                                                                                                                 می بینی...                 می شنوی...                     با من حرف می زنی ...

دیگر هیچ چیز به نظرم بی معنی و مسخره نیست                                                                                                                                                                                                  

             روح و قلب تو بزرگترین پدیده و جاری ترین جویبار در تمام هستی است .

صدایت به گوشم می رسد                                                                                                                                                   

 حالا دیگر مطمئنم که صدای گریه هایم و نجواهای شبانه ام را می شنوی

                                                                                                                            و من خودم و زندگی ام را به تو می سپارم...

من می بازم ...

من می بازم تو عاشق شو

می خواستم که خواب و خیال خودم شوی

رویا شوی ، امید محال خودم شوی

در من دوید لرزه و سر گیجه ام گرفت

آوردمت دلیل زوال خودم شوی

هم در دلم شناور، هم بر تنم روان

ماهی و ماه حوض زلال خودم شوی

هر روز بیشتر به تو نزدیک می شوم

چیزی نمانده است که مال خودم شوی

حالا تو چشمهای منی ، ابر شو ببار

تا قطره قطره گریه به حال خودم شوی

عاشق نمی شوی، سر این شرط بسته ام

نه . . . حاضرم ببازمو مال خودم شوی
                                                                      (فرجی)

قصه ی انسان

تو مرا می فهمی ، من تو را می خوانم

                                              و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

                                             و تو هم می دانی تا ابد در دل من می مانی

سارا

خودکار سه رنگ قابلم را نبری             دفترچه ی مشق خوشگلم را نبری

من با تو سر نیمکت زندگی ام              عمریست مواظبم دلم را نبری!
                           
                            *            *          *
 
یک روز مداد خوشگلم را دزدید                 کم کم همه ی وسایلم را دزدید

سارا که انار داشت با دارا رفت                 دفترچه ی کاهی دلم را دزدید             
                        
                          *             *           *
خودکار سه رنگ قابلت مال خودت              دفترچه ی مشق خوشگلت مال خودت

دفترچه ی کاهی دلم را پس ده!                   اصلا همه ی وسایلت مال خودت!

                               *        *         *

من عشق تو را به جان خریدم سارا            دنبال تو تا خدا دویدم سارا

دارا همه ی انارها را دزدید                     من باز به تو دیر رسیدم سارا!

                               *        *         *
تا کی سر کوچه تان هیاهو بکشم؟              از چار طرف محله را بو بکشم

سارا! تو رو هر که دوست داری نگذار       مجبور شوم دوباره چاقو بکشم!!!!!!!

                               *       *         *

دیوانه و بت پرست سارا این شعر             مجنون و خراب و مست سارا این شعر

با خون انار می نویسم آن را                    لطفا برسد به دست سارا این شعر

                               *       *         *

خبر چون سیل دنیا را گرفته                   که دارا رفته سارا را گرفته

خودم را دار خواهم زد یقینا                    دلم تصمیم کبری را گرفته...!

                                                                                            (پرویز بیگی حبیب آبادی)

خدایم لا به لای توفان بود

خدایم لا به لای توفان بود

پسر نوح به خاستگاری دختر هابیل رفت.دختر هابیل جوابش کرد و گفت:

ادامه نوشته

برای تو می نویسم چون دوستت دارم

 مهربانم ، گل سپید عطرآگین من :

 آنچنان دوستت دارم که بلبل گل را دوست نداشته باشد و ماهی آب را

تو هستی منی، تو هوای منی، با تو زنده ام و برای تو زنده ام.

خوب عاشقی کردن هنر است خودت انصاف بده من چه خوب برایت عاشقی کردم

آنقدر خوب که خود افسانه ای شدم و با عشق افسانه ای ساختم

گمانم نیست که تا دل هست، عشق هست و خدای عشق هست این افسانه از یاد برود

فاصله معنا ندارد

فاصله معنا ندارد

ای گل عشقم تو بدان که دنیای من با دنیای تو فرسنگها فاصله دارد

ولی اگر سال ها و قرنها و... هم فاصله داشته باشیم همیشه وهمیشه

در قلب منی

 همیشه گل یادت در فکر من شکوفا و شاداب خواهد ماند

و از شیره ی جانم خاطرات را آبیاری می کنم 

برای تو...

می نویسم برای وجودم:

وجودی که هنوز تکرار آسمان در چشمش جاریست

جرعه ای از دریا در دستش و تبسمی زیبا و مهری با شکوه در معبد ارغوانی قلبش

جاریست

می نویسم برای عزیزی که قلبش با قلبم ووجودش با وجودم پیوند خورده است

 و عشق او عشق من است

او می رود ولی روزی خواهد آمد می داند که من او را دوست دارم با تمام وجودم.

ای زندگانی من ای همه ی وجود من ای آغاز و پایان من

با تمام وجودترانه ی دوست داشتن تو را فریاد می زنم

عشق

عشق

من از سنگ ها و دریا ها برترم چون دلم برایت تنگ می شود و می توانم در فراق تو

گریه کنم

تو در متن نفس های من جا داری من بدون کلمات می توانم زندگی کنم اما زندگی

بدون تو یک مرگ غریب است

اگر گل ها نباشند اگر آب ها نباشند اگر نسیم و شبنم و حتی خورشید نباشد

هیچ اتفاقی نمی افتد ولی اگر تو نباشی

قلب من و قلب همه ی ساعت ها برای همیشه از کار می افتد

روزهای با تو بودن از همه ی پروانه ها و از مهتاب و ستاره ها زیبا تر است و از

همه ی اشک ها زلال تر.

قاصدک من ساده ترین قاصدک ایام تویی و من تو را در دل تنهایی خود یافته ام

نمی دانم با کدامین واژه از تو عشق تو سخن بگویم زیرا واژه ها را توان آن نیست

که لحظات با تو بودن را وصف کنند

چشم به راه

 آرزویی است مرا در دل
 که روان سوزد و جان کاهد
 هر دم آن مرد هوسران را
 با غم واشک و فغان خواهد
         
 بخدا در دل و جانم نیست
 هیچ جز حسرت دیدارش
 سوختم از غم و کی باشد
 غم من مایه ی آزارش؟
         
 شب در اعماق سیاهی ها
 مه چو در هاله ی راز آید
 نگران دیده به ره دارم
 شاید آن گمشده باز آید
        
 سایه ای تا که به در افتد
 من هراسان بدوم بر در
 چون شتابان گذرد سایه
 خیره گردم به در دیگر
       
 همه شب در دل این بستر
 جانم آن گمشده را جوید
 زین همه کوشش بی حاصل
 عقل سر گشته به من گوید

 زن بدبخت دل افسرده
 ببر از یاد دمی او را
 این خطا بود که ره دادی
 به دل آن عاشق بد خو را

 آن کسی را که تو می جویی
 کی خیال تو بسر دارد
 بس کن این ناله و زاری را
 بس کن او یار دگر دارد

 لیکن این قصه که می گوید
 کی به نرمی رودم در گوش
 نشود هیچ ز افسونش
 آتش حسرت من خاموش

 می روم تا که عیان سازم
 راز این خواهش سوزان را
 نتوانم که برم از یاد
 هرگز آن مرد هوسران را

 شمع ای شمع چه می خندی؟
 به شب تیره ی خاموشم
 بخدا مردم از حسرت
 که چرا نیست در آغوشم

(فرخزاد)

اجبار

شاید آن روز که سهراب نوشت:  تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبر از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینطور نوشت: هر گلی هم باشد چه شقایق چه یاس
                                  
                                                             زندگی اجبار است!

پیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت

هیچ کس غصه ی این را که چه می کرد نداشت

چشمه ی سادگی از لطف زمین می جوشید

خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت